Hmm... dzisiejszy wpis będzie poświęcony Mojej refleksji na temat Przyjaźni... 
   Przytoczę sytuację sprzed ponad 3 lat... Miałam własne mieszkanie, na brak pieniędzy nie mogłam narzekać. Na 1wszym miejscu w Moim życiu była przyjaźń. Byłam na każde zawołanie. Ktoś kichną a Ja juz byłam przy nim z chusteczką, ktoś nie miał kasy służyłam pomocą, inna miała problem z zazdrosnym chłopakiem oczywiście wszystkiego wysłuchałam i starałam się doradzić, tak czy siak dążę do tego,że byłam otoczona dość dużą grupką "przyjaciół" którzy byli dla Mnie cholernie ważni!!!!  Później sprawy nieco się zmieniły. Wpadłam w chory związek przepełniony złością,zazdrością,kłamstwami,brakiem zaufania i zrozumienia sprzedałam mieszkanie i przeprowadziłam się ok 100km dalej wraz z Moją nie udaną miłością. ukrywałam to,że utrzymuje kontakt z przyjaciółmi,nie mogłam nawet wysłac do zadnej smsa bo zaraz były by podejrzenia i kłótnia. Jednym słowem miałam przesrane. Zapomniałam dodać ze mniej więcej po pół roku związku pokłóciłam się z moimi "przyjaciółkami " o to że rozmawiam z byłym chłopakiem jednej z nich i ze od kiedy jestem z Łukaszem zadziej się widujemy. (ciężko się widywać cześciej jeśli mieszka sie 100km dalej i ma sie nad soba chorobliwie zazdrosnego kolesia). No tak czy siak pewnego kwietniowego po południa spakowałam się zadzwoniłam do Adama (to ten były jednej z moich kolezanek) On przyjechał ze swoją nową dziewczyną , pomogli mi sie pozbierac do konca i przywieźli do domu:)  I tak zaczął się nowy rozdział w moim życiu!!!! (ten lepszy) Pogodzilam się z dziewczynami poznałam Marcina zaręczyliśmy się i znowu zaczeły się jakieś nieporozumienia. Marcin jest człowiekiem który wręcz nalega na to zebym utrzymywała kontakt z przyjaciółmi. Ale teraz wszystko sie zmieniło. Ja już nie mam własnego mieszkania, pieniędzy których kiedyś miałam w nadmiarze i tyle czasu dla przyjaciół ile miałam 3 lata temu. Po za tym prawie wszyscy sie porozjeżdzali. Mój najlepszy kumpel studiuje w Warszawie Monia też. milka w Poznaniu,Madzia w Gdańsku i tak zostały mi tu tylko 3 owieczki. Wszystkie są singielkami i 3mają się razem. Kiedyś chociaż co dwa tygodnie przyszly na ploteczki, wypić winko i pogadać o niczym .Teraz kiedy się pytam czy wpadna słyszę ze jakoś nie długo. I oczywiście nie ma ich. jedna z nich latem zaczęła się spotykac z pewnym chłopakiem, On bardzo polubił się  z Moim Marcinem. Wtedy  Asia często pisała czy się spotkamy, we czworo. Przychodzili razem i wogle czułam ze mam z nia swietny kontakt. Po ich rozstaniu szybko zmieniły sie reguły. Ja nie wiem czy to Ja jestem jakas dziwna czy huj wie!!!! Siedze całymi dniami sama. dzien w dzien wszyscy mają to w dupie. Zadna nie napisze chociaz głupiego smsa czy cos. A jak je spotkam przypadkiem na miescie to mają cos pilnego do załatwienia i sie spieszą. Jebać to!!!! Przyzwyczaiłam się juz do tych 4 scian!!!! Nikt nie musi mnie odwiedzać!!!! Samej mi dobrze. A zresztą mam Marcina. Wniosek z mojej przydługiej wypowiedzi jest taki, że jeśli masz pieniadze i jestes singielka masz tez wielu przyjaciół.. 
      Kinia:*

Byliśmy dziś wpłacić zaliczkę za salę weselną:)) Ach... nie mogę uwierzyć,że będę mężatką:)) Mam nadzieję,że nigdy tej decyzji nie pożałuje:)) Mam jakieś dobre samopoczucie dziś:)) Mam wspaniałego "przyszłego" męża, kochanych przyjaciół i cudowną rodzinkę:)) A pro po przyjaciół... Mam mały kryzys z jedną z przyjaciółek z która przyjaźnie się kupe lat...:( Głupi powód i głupia sytuacja... ale jesteśmy na dobrej drodze by wszystko wróciło do normy:)) Czas pokaże... Ostatnio co raz więcej myślę o ślubie... chciałabym ze wszystkimi żyć w zgodzie i cieszyć się tym z Moimi Pszczółkami:)) 
   Tak naprawdę najbardziej będzie brakowało mi w tym dniu  Mojego młodszego brata:(( Nie żyje:(( od kilku miesięcy:( Sam wybrał śmierć:(( Ach Kamil... No ale nie chce się tu zaraz rozczulicć i zasmucić:)) Popisze o tym innym razem:)) Pozdrawiam :*
                Kinia:*

Właściwie nie wiem od czego zacząć :) Moje życie to jeden wielki bałagan heh;)  Dokładnie za 206 dni będę mężatka:) Marcin to jedna z tych rzeczy w Moim życiu która mi się udała:) (a nie było ich wiele:/)  Zaczeło się tak nie winnie...Lato 2008r. dokładniej początek lipca...zwykły wypad ze znajomymi z pracy do dyskoteki... nie udany taniec (bo nie urywam,że Marcin nie jest w tym najlepszy) kilka spotkań i o to i 10 października na weselu u znajomego Marcin oświadczył mi sie w towarzystwie 100 osób:) Ach Było pięknie ... Wiele w życiu przeżyłam, ale przy Marcinie zapominam o wszystkich niepowodzeniach jakie Mnie spotkały... sprawia,że jestem naprawdę szczęśliwa... 
  I to by było na dzisiaj tyle... Jutro się odezwę :* Teraz prysznic i spaciu:) 
                                         Kinia:*

Hmm...